Ik wil geen baan
Niet omdat ik niet van werken houd. Ik doe dat juist graag. En veel.
Ik wil geen baan omdat ik onder mijn eigen voorwaarden wil werken en mijn eigen dromen moet volgen.
Afgelopen week was het weer zover. Er kwam een interessante redacteursvacature voorbij op LinkedIn en uit nieuwsgierigheid scrolde ik door om verder te lezen. Het klonk allemaal best leuk, echt waar. Totdat ik las:
– Verplicht op kantoor werken
– 40 uur per week
– 25 vrije dagen per jaar.
Yickes!! Deze 3 factoren samen zorgden voor een acute paniekaanval en al happend naar lucht gooide ik het scherm van mijn laptop dicht!
Even grofweg bekeken hè: 3 weken zomervakantie, 2 weken kerstvakantie. That’s it. De overige 47 weken zit je élke werkdag van 8 tot 5 achter hetzelfde bureau, naast dezelfde collega, en doe je hetzelfde werk. Het maakt niet uit of je wel of geen energie hebt, hoe mooi of lelijk het weer is en of je werk leuk of stom is. Van 47 weken per jaar weet je nu al exact waar je bent en wat je doet. Niet alleen dit jaar trouwens, maar ook het jaar daarop. En het jaar daar weer op.
Hoe leuk een baan ook mag zijn, voor mij is dit een eersteklas rampscenario…
Stabiliteit als bepalende factor
Ik snap het wel hoor, echt wel. De stabiliteit is fijn en voor velen onmisbaar. Je hebt werk, je hebt een vast inkomen, je weet waar je aan toe bent. Dan heb je het in onze wereld ‘voor elkaar’, dus kom maar door met die hypotheek voor je droomhuis. Want daarvoor moet je eerst een goede baan hebben, en om hem te kunnen blijven betalen moet je een goede baan houden. Vicieuze cirkeltje is rond.
En eerlijk: die stabiliteit trekt ook mij vaak aan. Vooral als mijn leven chaotisch en onrustig is. En toch voelt juist die vastigheid van 47 weken per jaar voorspelbaarheid voor mij als een strak aangesnoerde dwangbuis. Een groot offer.
En precies daar zit het verschil tussen mij en mensen die het prima naar hun zin hebben in zo’n baan. Voor hen kan dat offer uit, en voelt het waarschijnlijk ook helemaal niet als offer. Gelukkig😉. Voor mij is het offer te groot en gaat mijn creativiteit elke dag een beetje meer dood.
Vrijheid
De gedachte dat ik toestemming moet vragen om zomaar om 3 uur te gaan wandelen, om met mijn kind mee te kunnen naar iets van school of om op vakantie te gaan… dat levert mij een acute benauwdheidsaanval op. Ik wil mij niet voor elke werkminuut moeten verantwoorden aan een baas of voor elke vrije dag toestemming vragen.
- Ik wil vrijheid om te werken wanneer het voor mij werkt. In mijn geval betekent dat rustig opstaan en in de ochtend ‘rommeldingen’ doen die meestal niet veel breinkracht vergen. ‘s Middags, dan kom ik lekker op gang en kan ik ineens bergen werk verzetten. Of ‘s avonds. Niet heel handig, maar het komt regelmatig voor. Zelfs ‘s nachts wel eens als een idee mij maar niet los wil laten.
- Ik wil kunnen stoppen om mijn lichaam in beweging te brengen als mijn hoofd even stilvalt.
- Met mijn laptop buiten/op de boot/op de bank kunnen zitten als ik daar behoefte aan heb.
- Van koers kunnen veranderen als werk niet meer past of inspringen op onverwachte kansen en mogelijkheden.
- Zomaar op een woensdagmiddag ruimte hebben voor een goed gesprek met een dierbare.
- En misschien wel de grootste: ik wil mijzelf kunnen zijn, mijn eigen visie verkondigen en mijn eigen weg bewandelen. Zonder rekening hoeven te houden met de gevolgen voor mijn baas of met de dreiging mijn baan te verliezen als ik iets verkondig waar mijn baas anders over denkt.
Dat is voor mij vrijheid. En daar ruil ik zonder twee keer na te denken de stabiliteit voor in.
Alles heeft een prijs
Natuurlijk is het niet alleen maar goud wat er blinkt. Ook ik betaal een prijs. Projecten mislukken, soms geen inkomsten of spoedjes voor fijne klanten waardoor mijn privéleven in de knoei komt.
Toen ik vorig jaar een grote klant kwijtraakte kwam bij mij de onvermijdelijke vraag naar boven: moet ik dan toch maar een vaste baan? Dan ben ik in één klap van de financiële onrust af, hoef ik niet meer achter nieuwe klanten aan, nieuwe diensten te ontwikkelen of aan marketing te doen. Niet meer nadenken over wat ik moet doen en elke maand een vast salaris op mijn bankrekening gestort. Helder verhaal, stabiliteit gefikst. Maar het angstzweet brak me uit…
In mijn zoektocht naar ‘wat nu?’ vertelde ik, enigszins ongemakkelijk, aan een collega-onderneemster dat ik een ‘kunstenaarsmentaliteit’ heb. Het is niet dat ik niet wil werken, maar ik wil niet dat iemand anders bepaalt wat ik doe, wanneer ik dat doe of hoe ik dat doe. Ik wil niet 40 uur in de week werken voor de droom van iemand anders terwijl ik juist sterk de behoefte heb om mijn eigen dromen waar te maken.
En dat voelt ongemakkelijk, egoïstisch zelfs. Want wie ben ik om te denken dat ik mijn eigen dromen en de weg daarnaartoe zomaar zelf ga bepalen? Zonder toestemming van een baas, de maatschappij of wie dan ook? En als ik dan netjes spreadsheets ging zitten invullen of een traditionele onderneming zou hebben, dan was het nog wat. Het grootste pijnpunt is misschien wel dat ik mijn werk wil doen op een creatieve manier. Schrijven, spreken, video. En dat valt voor velen niet onder werk, maar onder een hobby voor naast die vaste baan.
But a caged bird stands on the grave of dreams
– Maya Angelou –
De kunstenaarsmentalit
Ik heb veel gehad aan het boek We need your art van Amie McNee. Een eerlijk en strijdbaar boek dat telkens opnieuw inspireert om door te gaan. Amie blijft het zeggen: creatief werk, in welke vorm dan ook, is het waard om gedaan te worden en ze stimuleert haar lezers om hun dromen achterna te gaan.
In het kader van ‘practice what you preach’ probeer ik dat ook te doen. Met vallen en opstaan. Dit blog is deel van de droom om mijn stem te laten horen. Soms schrijf ik elke week een blog, maar soms kieper ik van de wagen en duurt het een eeuwigheid voordat er weer wat zinnigs op papier komt. En dan komt juist het voordeel van die kunstenaarsmentaliteit boven: vroeg of laat komt het er toch weer uit. Het moet eruit. Precies daarom staat dit blog weer op papier.
Het is niet altijd makkelijk om geen baan te willen, gelukkig hebben ze daar in het Engels een mooi gezegde voor:
It’s part of the job…😎
