Ben jij er ook zo een? Zo iemand die altijd hard loopt? Ik ookš.
En toch heb ik inmiddels geleerd hoe fijn het is om zo nu en dan langzaam te lopen. In dit artikel probeer ik je over te halen het ook eens te proberen, je zou het zomaar eens leuk kunnen vindenš.
Van huis uit ben ik gewend om stevig door te lopen. Hup, de pas er in, niet van dat getut en getreuzel. Een beetje vlot door de winkelstraat, lekker tempo tijdens het wandelen met de hond. Dat werk.
Tot ik in 2021 meedeed aan een Mind-Walk training van Dorine Tichelaar (stilinmij.nl). Het was midden in coronatijd, Dorine woont in Noorwegen en wij (de cursisten) in Nederland, dus de hele cursus was volledig online. 1x per week hadden we een online meeting, de oefeningen deden we in onze eigen tijd met de wekelijks opgenomen audio en video van Dorine. Nou, ik heb wat afgelopen in die tijd! Heerlijk struinen door de bossen hier in Friesland met daarbij oefeningen om echt de verdieping in jezelf te vinden.
Langzaam lopen is moeilijk!
Iets wat vaak terugkwam was langzaam lopen. En oh man, wat vond ik dat in het begin lastig! Achteraf zie ik ook dat mijn eerste keren ālangzaamā nog behoorlijk snel waren, al voelde het toen als een slakkengang. En nu, zoveel jaren laterā¦ loop ik nog steeds regelmatig langzaam. Het was even afleren van mijn snelloopgewoontes, maar zo nu en dan bewust langzaam lopen brengt me echt ontzettend veel.
Mindful wandelen geeft rust
In de eerste plaats brengt langzaam lopen rust in mijn koppie. Nog steeds ben ik van nature āhurry-upā met lopen, maar juist als het druk is in mijn hoofd is langzaam lopen een heerlijke manier om tot rust te komen. De eerste 5 minuten moet ik echt streng voor mijzelf zijn hoor, maar daarna volgt mijn hoofd het ritme van mijn lichaam. De gejaagdheid verdwijnt, mijn hoofd wordt kalmer en mijn gedachten helderder. Alsof er een soort toestemming komt om niet aan alles tegelijk te hoeven denken. Ik merk dat onderwerpen waar ik niet acuut iets mee hoef even geparkeerd worden (en dat is al snel 3/4 van wat er in mijn hoofd rondspookt) en dat er ruimte komt om gewoon te āzijnā.
Ik zie meer
Als ik langzamer loop zie ik meer. in plaats van voor me te kijken waar ik loop en/of heenga is er meer ruimte om rustig om me heen te kijken. Bijvoorbeeld naar de boomtoppen boven mijn hoofd, de prachtige mossen net naast het pad of het weidse uitzicht als je buitenuit loopt. (Geen idee of buitenuit een algemeen bekend woord is, maar in Friesland bedoelen we daarmee buiten de bebouwde kom, lekker tussen de landerijen met ruimte en uitzicht om je heen).
Ik hoor meer
Dit fenomeen vind ik altijd weer opvallend. Als ik langzaam loop hoor ik ook meer. Of het nu komt door het rustige ritme van mijn lichaam of de rust in mijn hoofd weet ik niet, maar feit is dat ik meer hoor van mijn omgeving. Een mooie oefening die ik van Dorine heb geleerd is om gericht te luisteren naar wat er om je heen gebeurt.
- Wat hoor je dichtbij? Denk aan het ruisen van je kleren, je voetstappen op de grond.
- Daarna luister je iets verder om je heen. Blaadjes die ritselen, een vogeltje wat door het struikgewas wegschiet, takjes die op de grond vallen.
- En zo luister je telkens iets verder weg. De wind die door de boomtoppen waait, vogels verderop in het bos, autoās over het weggetje verderop, een vliegtuig hoog boven je of het ruisen van de zee in de verte.
Het verbaast mij elke keer weer hoeveel er te luisteren valt, als je het maar wilt horen. Langzaam lopen geeft me de ruimte om er aandacht voor te hebben Ć©n om ervan te genieten.
Met langzaam lopen problemen sneller oplossen
Vooral als ik ergens mee zit waar ik niet uitkom doet een langzame wandeling in de natuur wonderen. Mijn brein komt in de rust. Tenminste het actieve gedeelte waarmee ik mijzelf soms helemaal in de knoop kan denken (zeg alsjeblieft dat ik niet de enige benš¬). Het geweldig aan ons brein is echter dat het op de achtergrond gewoon doorgaat met oplossingen bedenken, zelfs als je er niet actief mee bezig bent. Het is al vaak gebeurd dat ik langzaam aan het wandelen was, de focus op kijken, luisteren of voelen en dat ineens: de oplossing voor een probleem omhoog plopt, de openingszin van het artikel rolt er zomaar uit, het nieuwe geniale onderwerp voor een blog presenteert zich spontaan. Ik schrijf het dan vaak even snel op in mijn telefoon (niet zen, ik weet het), zodat ik mijn hoofd niet hoef te belasten met onthouden en de ontspanning nog net even dieper voelt.
Ik voel meer
Door langzaam te lopen is er ook tijd om eens aandachtig bij mezelf in te checken. Hoe voel ik me eigenlijk? Hoe voelt mijn lichaam aan? Ik begin bij mijn voeten en eindig bij mijn kruin en check hoe soepel mijn gewrichten zijn, of mijn kleding ergens knelt of hoe warm of koud lichaamsdelen aanvoelen. Ik merk bijv. regelmatig dat mijn schouders gespannen zijn. Ze zijn dan stijf en ik trek ze op naar mijn oren, voor mij een typische uiting van te veel aan mijn hoofd hebben. Bewust mijn schouders ontspannen helpt om tot rust te komen. Hetzelfde geldt voor mijn gefronste wenkbrauwen. (Pssst, check even bij jezelf hoe je gezicht nu staat: volledig ontspannen of toch stiekem een fronsrimpel, tuitmondje of strakgespannen kaken. Relaxā¦š)
š”Bonustip
Heb je een hond? Neem hem/haar lekker mee als je langzaam wandelt. Niet alleen jijzelf wordt er ontspannen van, maar je hond krijgt de kans om naar hartenlust overal te kunnen snuffelen. Dat schijnt dan weer heel goed voor het hondenbrein te zijnš¶.
