St. Odulphuspad traject 5: Bellum
Omdat ik de vorige route geëindigd ben zonder stempel is dat het eerste wat ik doe: stempel halen! De lieve dame bij Mar en Klif vraagt of ik meteen ook de stempel van het traject van vandaag wil, maar dat weiger ik. Voelt toch een beetje als de boel flessen. Eerst lopen, dan stempel verdienen, niet andersom.
Echte wandelkleding!
Het vorige traject liep ik in mijn gewone kloffie, oftewel: in mijn spijkerbroek. Daar had ik achteraf wel wat spijt van. Man man, wat is dat plakkerig aan je benen! Deze keer loop ik geheel in stijl in een echte wandelleggging. En ik moet zeggen, het liep een stuk comfortabeler! Lang leve de aanbieding van de Decathlon, deze 10 euro was goed besteed😅.
In het bos bij Oudemirdum word ik al snel het Kabouterpad opgestuurd. Even flink door de knieën om door de poort te kunnen, maar het was de moeite waard. Ik heb genoten van het pad met overal kabouters, gekleurde paaltjes en zelfs een heuse kabouter openluchtschool!
Deze reis kom ik langs diverse paden die passen bij de tekst uit een liedje van Acda en De Munnik: daar waar ik loop is van nu af aan een weg. Ik had bijv. stevige twijfels toen ik een boerenerf op liep, pas toen ik al bijna op het pad stond zag ik het ineens. Toch wel opgelucht, want anders sta je daar best wel lullig zomaar bij iemand op het erf.
Toren Nijemirdum
De kerktoren in Nijemirdum bleek voor mij een compleet verhalencentrum te zijn. Ik moest natuurlijk even in het boekenkastje bij het hek kijken. Het mooiste in het kastje was echter niet het assortiment boeken, maar het kaartje wat erin lag: ‘You are beautiful, for you are precious and wonderfully made’. Dar hoef je niet religieus voor te zijn om dat binnen te laten komen. Ik houd van dit soort kleine dingen.
Als rasechte kennisnerd las ik vervolgens wat over de geschiedenis van de toren. Wat bleek? Ze hebben een oud gebruik weer in ere hersteld en luiden de klok als iemand overleden is. Tot zover niks bijzonders. Maar waar ik nogal verontwaardigd over was, was de lengte van het luiden. Voor mannen drie kwartier, voor vrouwen een half uur en voor een kind een kwartier. Ik denk dan alleen maar: hoe dan?? Hoe oneerlijk is dit, zijn vrouwen en kinderen minder waard? Misschien tijd om die oude traditie toch maar te upgraden!
Als laatste liep ik langs de oorlogsgraven, veelal jonge jongens die hun leven hebben gegeven voor onze vrijheid. 1 graf viel mij op, er stond namelijk geen onderschrift op. Alleen een naam. Geen troostende woorden, niet dat hij gemist werd, helemaal niks. Zelfs bij de graven zonder naam stond nog iets van troost, maar niet bij die van hem. Ik vraag me dan altijd af wat het achterliggende verhaal is, het stemt me verdrietig…
Er zijn echt goede mensen
Gelukkig brengt de rest van mijn reis me weer bakken vol hoop.
- Kraampjes waar spullen, fruit of groenten worden verkocht en waarvan de eigenaren erop vertrouwen dat je het geld in het blikje doet
- een prachtige dahliapluktuin waar zelfs de schaar al voor je klaar hangt
- gewoon zomaar een sticker op een prullenbak die je eraan herinnert dat er best veel goede mensen zijn.
Het stemt me oprecht dankbaar.
En weer geen stempel!
Na 5 uur lopen bereik ik het eindpunt van deze etappe in Wijckel. Helaas lukt het alweer niet om een stempel te halen. Het meisje bij de camping kijkt me verontschuldigend aan als ze vertelt dat ze de stempel niet meer hebben. Daar sta je dan met je principiële gedrag, haha. Gelukkig maakte de roze flamingo-olifant de teleurstelling weer een beetje goed. Dit beeld is onderdeel van de Elephant Parade, een reizende tentoonstelling van 22 geschilderde olifanten die tot november in Zuidwest Friesland is te zien. Ik zal ze nog wel vaker tegenkomen😊.
Ik sluit deze ronde af met een goed gevoel. Vermoeide voeten, maar blij met de mooei route die ik gelopen heb.
Liefs,
Corrie
Ps Mijn wandelavonturen liever via Polarsteps volgen? Dat kan via deze link.
