St. Odulpuspad traject 7: Refugium
Stap 1 is het ophalen van de stempel van de vorige route, dit keer bij It Bûterhûs in Balk. Het begint al een echte routine te worden😅. De route van vandaag gaat voornamelijk door bossen en natuurgebieden. Dat vind ik persoonlijk ook het fijnste lopen en nu in de aanloop naar de herfst is het extra genieten van de herfstkleuren.
Droogte en bezinning
Het is wel goed zichtbaar dat de natuur afgelopen zomer last heeft gehad van een tekort aan water. Struiken met veel dor hout, verschrompelde bramen en uitgedroogde sloten. Best een treurig gezicht. In dit soort situaties dwalen mijn gedachten al snel naar hoe wij als samenleving zo ver weg van de natuur zijn komen te staan. We wonen in huizen die van ‘het buiten’ zijn afgesloten, zetten de dagen naar onze hand met elektrische verlichting en leven alsof elke dag hetzelfde is in plaats van mee te gaan met het ritme van de natuur. De tegenhanger daarvan, een leven juist dichter bij de natuur, begint telkens vaker en steviger aan mij te trekken. Kleiner wonen, meer buiten zijn en kiezen voor duurzaamheid en zelfvoorzienendheid spelen daarbij een belangrijke rol.
Natuurbegraafplaats Bremer Wildernis
Denkend over bovenstaande onderwerpen kom ik ineens een superschattig toiletgebouwtje tegen, in the middel of knowhere. Tenminste, dacht ik eerst. Het blijkt dat ik bij Natuurbegraafplaats Bremer Wildernis ben aangekomen. Ik ben hier nog nooit geweest, maar wat een fijne begraafplaats! Geen stenen grafstenen of ‘útwreidske’ herinneringstekens, maar enkel het gebruik van natuurlijke materialen die uiteindelijk weer door de natuur worden opgenomen. Slechts een paaltje met een teken erop wijst op de aanwezigheid van een graf. Bezoekers zijn welkom om er te komen wandelen en te genieten van dit mooie stukje natuur. Het voelt als een cirkel die rond is.
Dat de natuur toch ook behoorlijk veerkrachtig is blijkt wel als ik op een ander deel van de route handenvol kastanjes op het pad zie liggen. Of als ik een bloem tegenkom die even eenzaam als eigenwijs zomaar ergens staat te bloeien. Kleine momentjes waar ik veel plezier aan beleef.
Heksenbrood en toverschotels
En dan zijn er natuurlijk de pareltjes van de herfst: paddenstoelen! Tijdens deze route heb ik er ontelbaar veel gezien. Van de iconische rood met witte stippen tot het soort waar je bijna met opgetrokken neus aan voorbijgaat omdat ze er zwart en snotterig uitzien😅.
Natuurgebied de Wydemerk
Ik houd even een snackpauze aan het riviertje De Luts en wandel vervolgens langs het bekende Kippenburg. Een landhuis met een rijk verleden als hoenderfokkerij en herberg. Tegenwoordig is het te huur voor groepen.
Dan kom ik aan op een favoriete plek van mij, natuurgebied de Wyldemerk. Een zandgat omringd door o.a. een libellenreservaat en ruige natuur. Je kunt er heerlijk wandelen, fietsen en zelfs met een klein bootje naartoe varen.
Ik kom er regelmatig koeien tegen, maar deze keer werd ik verrast door een groep onwijs mooie (en nieuwsgierige) geiten. En natuurlijk vroeg ik mij af wie er in het holletje onder de boom woont, weet jij het?
Stempel?
Ik eindig deze etappe in Oudemirdum, waar ik opnieuw te laat ben voor de stempelpost😅. Gelukkig was er wel het goede gezelschap van een olifant uit de Elephant parade (waarvan ik er ook vandaag weer een paar van ben tegengekomen).
Na ruim 18 kilometer wandelen is het tijd om weer naar huis te rijden.
Liefs,
Corrie
Wil je mijn wandelavonturen liever via Polarsteps volgen? Dat kan via deze link.
